Jedź do lasu, aby poukładał Ci myśli…. mówili…

Byłam w nim wczoraj, wracając spotkałam wataszkę dzików i zastygałam.

Dziś wracałam przez Strupinę do domu i poza tym, co obserwowałam jako piękne drzewa w kolorach coraz bardziej wysyconych żółcią  – zastanawiałam się nad czym się skupić.

Dziś wygrała żółć.

O wataszce dzików osobny post.

Ale dziś wracałam zbierając myśli w kupę.

A jak wiadomo w kupie siła.

Tylko w jakiej?

Rąbał mnie umysł w poszukaniu ciszy.

Tak skutecznie wywaliłam w kosmos, że wracając zebrałam kosz grzybów i przygotowałam wszystko do pichcenia sosu na jutro.

Szukałam dystansu od exceli i planowania, że wpadłam w żółć.

Powinnam nadać ten post jako tryptyk bo tyle działo się dziś w mojej głowie;)

Tyle albo tylko tyle.

Wyjechałam po ciszę, ale jadąc po nią wpadłam w sidła barw.

Najpierw omotał mnie klon w Bukowicach, mój ulubiony na trasie Wrocław-Wołów, którą gnałam nie raz. I będę gnać.

Nadal tam rośnie i będzie miał swoje miejsce w mojej fotografii jeszcze.

Zatrzymuję na nim oko zawsze o każdej porze roku.

Bo jest to proszę Państwa wybitny klon, którego co roku ktoś dla mnie na mojej drodze podpala jesienią.

Ruszyłam sobie trasą ochoczo słuchając muzyki w jakże kozackim systemie nagłośnienia w aucie, do którego zakupu namówił mnie mój mąż.

Noga chodziłaby mi bardziej, gdyby nie lewa obok i prawa na gazie jedynie;)

więc tupałam sobie lewą:)

Bo kto mi zabroni 🙂

Przefrunęłam Bukowice i upojona widokiem mojego klonu już w płomieniach jesieni dla mnie – przefrunęłam gazem prawą to co dane mi było.

Minęłam Lipnicę i stare wspomnienia, przeleciałam wlot do Wołowa i wpadłam na moją ostatnią zawołowską prostą do mnie.

Fru i byłam już po garbach u siebie.

Wjechałam w niszę.

A tu bum w oko –  przewrócona wiatrem tablica nadleśnictwa o Dolinie Jezierzycy.

Minęłam ją z troską.

Wyjszłam z auta i proszę – przywitały mnie muchomory.

Przewędrowałam teren okiem gospodarskim z troską nań rzucając, weszłam w dzikie rewiry i…..

Powinnam tu otworzyć nowy jesienny rozdział o tym co zastaję.

Tak też się stanie.

Wilgoć, grzyby i liście, ptactwo i kolor, barwy wszelakie….

Przepadłam już w momencie wyjścia z auta.

Zwykle wychodzę zabierając aparat.

Ostatnio kosz na grzyby i aparat.

Dziś wygrała jesień i ogrom tego co należy z tym fotograficznie zrobić.

Dlatego – powziąwszy wiele oddechów 🙂 – zacznę od żółci wracając.

Ponieważ o tym, co tam zastałam powstanie osobny rozdział:)

Żółć by mnie zalała, gdybym mogła to wszystko ująć w jednym poście.