Zaplątani w czasie, zagnani w dniu
szukamy siebie,
szukamy własnego tchu,
wpadamy w oddechy, łapiemy nas tu,
Pędzimy po jutro, zapach i dech,
błądzimy w przestrzeni
rozkołysani z głową szukamy
tego, w czym sens lub blef,
Wpadamy po plan i po luz,
i tak wszystko sypie się
bo i tak okaże się, że
głupi był to nasz duch
Wstajemy silniejsi, po oddech i czas
marsza gra zegar, odlicza co ma
łapiemy siebie i drugie dna
by móc być i kochać co dnia
Żyjemy by czuć, czujemy by być,
szukamy duszy w pośpiechu,
gramy w codzienność ile tchu,
stłumić samotność, aby żyć.
Marta Kutrowska-Kita 